National Geographic – De tiid hâldt gjin skoft

Fotoreportage over de impact van tijd beschikbaar hebben na een werkzaam leven.

Op 17 Maart ben ik gestart met de National Geographic Masterclass documentaire fotografie als investering in mijn fotografiecarrière. Een hoogwaardig kwalitatief lesprogramma waar je alles er voor jezelf uit kunt halen wat erin zit.
Geïnspireerd en gemotiveerd door verschillende pro’s in het vak ben ik voor de eindopdracht “Impact” begonnen aan mijn serie: De tiid hâldt gjin skoft.

De tiid hâldt gjin skoft (de tijd staat niet stil).

“Druk, druk, druk” roept hij vanuit wat we gekscherend de oude-mensen-stoel noemen. Hij zit klaar in een spijkerbroek en een vlot overhemd met zo’n motiefje aan de binnenkant van het boord. Over twee uren gaat hij als vrijwilliger senioren van huis ophalen en naar de zorgboerderij brengen. Om het huis klusjes doen kan nu niet, zegt hij, want hij heeft zijn nette kleren al aan. 

Alle tijd beschikbaar hebben in een levensfase waar de tijd ook aan het opraken is. Welke impact heeft dat?

De reportage gaat over mijn ouders. Heit (vader) Rinke, 71 jaar en mem (moeder) Jantsje, 65 jaar.
Hun werkzame leven zit er op. Naast tijd voor de kinderen, kleinkinderen en hun hobby’s, zijn ze beide actief als vrijwilliger. Rinke als chauffeur voor een zorgboerderij. Jantsje voor Vereniging de Zonnebloem.

Eindelijk met pensioen

We zijn geneigd het als normaal te beschouwen; je werkt een groot deel van je leven en dan komt de dag dat je eindelijk met pensioen kan. Veel mensen leven er naar toe. Het grote genieten kan beginnen. “Later als ik met pensioen ben, dan …”, gevolgd door grootse dromen en plannen voor verre reizen.

Maar wat als het dan werkelijk zover is? Hoe zien de dagen er dan uit? Wat komt er terecht van al die dromen? Hoe geven gepensioneerden invulling aan de tijd die opeens beschikbaar is? 

In dit verhaal wil ik laten zien hoe mijn ouders dat doen. Ze kozen toch maar niet voor het maken van verre reizen, omdat ze hun kinderen en kleinkinderen niet zo lang willen missen. Kamperen doen ze nog wel, gewoon in een tent. 

“Ik heb het gevoel dat ik net begin.” ~ Rinke, toen 67 jaar. 

Impact

Opeens dag in, dag uit je partner om je heen, geen wekker die je vertelt dat je op moet staan, geen vast gedefinieerde dagindeling, fysieke ongemakken die een rol spelen in de keuzes die gemaakt worden, dierbaren die ziek worden en komen te overlijden, de realisatie dat het leven eindig is.

De impact van zeeën van tijd beschikbaar hebben, van zelf verantwoordelijk zijn hoe je je dagen vorm en invulling geeft, van een bijdrage leveren aan de maatschappij, van leven met de realisatie dat de meeste hoofdstukken zijn geschreven

Een persoonlijke inkijk waar voor mij normale mensen toch heel bijzonder in zijn.

error: Content is protected !!